บทที่ 9 คนที่ถูกนอกใจ 1-2
หรี่ตาสังเกตรุ่นน้องขึ้นลง “ถ้าจำไม่ผิด สามีเธอชอบสาวผมยาวไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงอยากตัดผมสั้นขึ้นมา”
ดวงตาสีดำสนิทเป็นประกายวาบ “ฉันก็แค่ชอบผมสั้น”
...ก็แค่อยากทำสิ่งที่ชอบหนึ่งอย่างเท่านั้นเอง
อารัญญาไม่ทราบความคิดของเดหลี เพียงไม่นานเธอก็ระงับความตื่นเต้นลงได้ หันไปกดโทรศัพท์นัดร้านตัดผมก่อน จากนั้นตามด้วยชอปหรูของแบรนด์เสื้อผ้าชื่อดัง
“เสร็จแล้ว ตามฉันมาเลย”
มุมปากของเดหลีโค้งขึ้น เดินตามหลังอารัญญาออกไป การพบปะวันนี้เลยลากยาวไปถึงยามเย็น และจบลงในตอนที่เดหลีลองชุดราตรีเปิดหลังแสนเซ็กซี่สีม่วงนั้นเสร็จ
อารัญญาทำหน้าที่เป็นผู้จัดการส่วนตัวชั่วคราว จับภาพเดหลีในลุคผมสั้นสุดแสนจะเซ็กซี่ด้วยนัยน์ตาพราวระยับ ว่าก็ว่าเถอะเดหลีในลุคนี้ฆ่าคนตายได้เลย
เซ็กซี่แบบแข็งแกร่ง นัยน์ตาคู่คมล่อแสงดั่งเงาพราย กอปรกับผมสั้นเคลียลำคอ ส่งผลให้เธอดูสวย น่ารัก และดุดันในเวลาเดียวกัน
กุมหน้าอกแล้วหวีดดังลั่น “ตายแล้วเดหลี ทำไมเกิดมาเพียบพร้อมขนาดนี้”
ใบหน้าเล็กๆ เท่าฝ่ามือ แต่ดันมีองค์ประกอบจำพวก หู ตา จมูก ปาก ได้เหมาะเจาะพอดี มันเลยรวบรวมความงามหลากหลายแบบเข้าหากันอย่างลงตัว
นี่ถ้าเดหลีเข้าวงการบันเทิงตั้งแต่แรก ป่านนี้น่าจะเป็นดาวค้างฟ้าไปนานแล้ว น่าเสียดายที่แต่งงานไปเสียก่อน เลยได้เป็นยายเพิ้งแทนนางฟ้านางสวรรค์
ถอนใจเศร้าอีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะควงแขนรุ่นน้องออกจากร้านเสื้อ เดหลีที่รออยู่แล้วเขย่งเท้าเดินตาม เธอลองชุดจนเวียนหัวไปหมดแล้ว หญิงสาวแอบค่อนแคะในใจ ภารกิจของผู้หญิงนี่ฆ่าคนได้เลยนะเนี่ย
อารัญญาไม่รู้ความคิดของเดหลี ยังชวนเธอเข้าร้านรองเท้าต่อ ลองคู่นั้นคู่นี้เสร็จ หญิงสาวก็ตัวเหี่ยวราวกับกลีบกระเทียมเรียบร้อย
“ขอล่ะ หยุดเถอะ ฉันไม่ไหวแล้ว”
มองรุ่นน้องอย่างไม่สบอารมณ์ พลันพบว่าใบหน้าของเธอซีดลงนิดหน่อย เลยเอ่ยอย่างเห็นใจ “เอางั้นก็ได้” มองนาฬิกาเห็นเป็นเวลาเกือบห้าโมงเย็นแล้ว อารัญญาจึงพูดขึ้นมาว่า “จะกลับบ้านเลยไหม”
เดหลีส่ายหน้า ตามจริงการออกมากับอารัญญาทำให้เธอลืมความทุกข์ไปได้ชั่วคราว ทว่าพอคิดว่าจะต้องกลับบ้านอีกครั้ง หญิงสาวกลับเกิดความอาลัยช่วงเวลานี้ขึ้นมา
“วันนี้ฉันค้างกับพี่ไม่ได้เหรอ”
น้อยครั้งนักที่เดหลีจะเรียกอารัญญาว่าพี่ พอหญิงสาวได้ยินก็คิ้วกระตุก เริ่มได้กลิ่นแปลกๆ
“นอนน่ะได้ แต่คืนนี้ฉันต้องพาเด็กไปเล่นดนตรีในงานเกษียณของผู้กำกับใหญ่คนหนึ่งนะสิ”
“อ่า เสียดายจัง” กระนั้นเดหลีก็ยังไม่หมดหวัง “งั้นเอากุญแจคอนโดพี่มา ฉันไปรอได้”
คราวนี้ไม่ได้มาแค่กลิ่น แต่เริ่มมีน้ำออกมาด้วย?
เท้าสะเอวว่า “เดหลี บอกมาเถอะมีปัญหาอะไรอยู่ใช่ไหม”
เดหลีพยักหน้าไม่คิดเก็บเป็นความลับ “ใช่...”
“งั้นก็รีบเล่ามาซะ”
จูงมืออารัญญาไปลานจอดรถ “ได้สิ แต่พี่มีเวลาฟังสักสามวันไหม”
“หา ปัญหาของเธอเยอะขนาดนี้เชียว”
“ไม่เยอะ แต่เป็นปัญหาใหญ่”
เดิมทีปัญหานั้นเธอสามารถบอกเล่าให้จบได้ในหนึ่งนาที แต่ที่ขอเวลาสามวัน คือเผื่อไว้สำหรับการปลดปล่อยอารมณ์หลังจากนี้ต่างหาก
เธอไม่ได้ขอมาก เพียงแค่สามวันเท่านั้นที่เธอจะร้องไห้อย่างเต็มที่ให้กับผู้ชายอย่างเขา
อารัญญาสบตาเดหลี ทันเห็นคลื่นอารมณ์หนักหน่วง หัวใจเธอพลันกระตุกวูบ “เป็นเรื่องของคีรันใช่ไหม”
“ค่ะ”
ฉุดเดหลีเข้ามาในรถ เปิดแอร์เย็นฉ่ำแล้วเตรียมทิชชู “เอาล่ะ เล่ามาให้หมด”
เดหลีมองอุปกรณ์พร้อมสรรพพลันยิ้มไม่ออก “คีรันมีชู้ค่ะ...เป็นเด็กในสังกัดของเขาเอง...”
ฟังเพียงแค่นี้อารัญญาก็ของขึ้นเสียแล้ว อ้าปากก่นด่า “ไอ้ชาติหมาสารเลวเอ๊ย ไม่รู้มาก่อนเลยว่ามันชอบกินขี้มากกว่าข้าว”
“อื้อ” ปล่อยให้รุ่นพี่ด่าไป จนพอใจอารัญญาค่อยหันมามองเดหลีด้วยสายตาที่อ่อนลง
“แล้วเธอจะเอายังไง เตรียมกระชากหนังหน้านังชั่วนั่นหรือยัง”
เดหลีไหวไหล่ เอนตัวพิงกับเบาะรถ “ฉันไม่สู้กับสัตว์หรอกนะคะ ถ้าหล่อนอยากได้ก็เอาไปเถอะ ของอย่างนั้นฉันไม่ต้องการสักนิด”
“พูดดี ของเน่าๆ อย่างนั้นมีแต่สัตว์นั่นแหละที่อยากกิน”
ของสกปรกมักจะดึงดูดสัตว์เดรัจฉานมาดอมดม สองคนนั้นคงถูกกำหนดให้มาคู่กัน ถึงได้จูนกันติด
“แล้วเธอจะเอาไงต่อ หย่าเลยไหม”
“ค่ะ...คงต้องเป็นอย่างนั้น”
อารัญญาเม้มปากมองรุ่นน้องอย่างเห็นใจ อดไม่ไหวหวนนึกถึงเดหลีในยามที่รุ่งเรืองที่สุด คนงามมารยาท งามตา งามจิตอย่างรุ่นน้อง มีผู้ชายตามจีบไม่เว้นวัน เทศกาลวาเลนไทน์จดหมายรักแทบเอามาหว่านเล่นได้ กระทั่งเข้าพรรษาเจ้าเพศผู้พวกนั้นยังขยันมาบอกรัก แต่ทว่าเดหลีกลับไม่เลือกใครเลยสักคน
ไม่สิ อันที่จริงเธอเลือกมาคนหนึ่ง เป็นหนุ่มหล่อต่างห้องคนนั้น
สามีคนปัจจุบัน
คีรัน
นึกแล้วก็สะท้อนใจ เมื่อก่อนมีคนอิจฉาเดหลีขนาดไหนที่มีคนมากมายตามจีบ กระทั่งได้แต่งเข้าตระกูลเศรษฐีข่าวของเธอในกลุ่มเพื่อนก็ยังโด่งดัง แต่ทว่าชีวิตช่างไม่แน่นอน เดหลีแต่งเข้าตระกูลเศรษฐีแล้วอย่างไร สุดท้ายเธอก็ไม่ได้รับความสุขและถูกนอกใจ
“ไม่ต้องคิดมากนะ ถ้าอยู่แล้วไม่สบายใจก็หย่า ทุกวันนี้ไม่มีใครทนเป็นเบี้ยล่างให้ผู้ชายโขกสับกันหรอก”
เดหลีขานรับ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น
อารัญญาล้วงกระเป๋าค้นหาคีย์การ์ดคอนโดส่งให้เดหลี ทว่าโทรศัพท์ของรุ่นน้องพลันดังขึ้นมาเสียก่อน
เดหลีมองหน้าจอ ครั้นพบว่าเป็นคีรัน เธอก็กดรับสาย ปลายทางเป็นเสียงที่เธอคุ้นเคย เวลาพูดจาทุ้มต่ำและอ่อนโยน
ตั้งใจฟังสิ่งที่เขาพูด ผลสรุปคือเจ้าตัวแค่โทรมาบอกว่าคืนนี้ไม่กลับบ้าน
